Mleczarnia jest czysta. Wszystko zostało umyte, instalacje przepłukane, powierzchnie wyglądają tak, jak powinny. To po co na półce stoją trzy różne środki?

Jeden alkaliczny. Drugi też alkaliczny, ale z chlorem. Do tego jeszcze preparat kwaśny. Czy naprawdę nie można używać jednego?

Nie każde zabrudzenie jest takie samo

W zakładzie mleczarskim podczas produkcji na powierzchniach mogą pozostawać różnego rodzaju zabrudzenia. Tłuszcz, białko czy osady mineralne zachowują się różnie.

Dlatego środek, który dobrze poradzi sobie z jednym problemem, nie musi być odpowiedni do kolejnego. Trochę jak w domu. Innego preparatu użyjesz do tłustej płyty kuchennej, a innego do przetarcia blatów kuchennych. W mleczarni skala jest oczywiście zupełnie inna, ale zasada pozostaje podobna.

Jeden środek do tłuszczu i białka

Dobrym przykładem jest Lerapur M-CIP. To alkaliczny, bezpieniący preparat przeznaczony do stosowania w systemach CIP. Przydaje się między innymi tam, gdzie trzeba poradzić sobie z zabrudzeniami po produktach mleczarskich, w tym z tłuszczami i białkami.

Czasem potrzebne jest coś więcej

Są też zabrudzenia organiczne, które wymagają innego podejścia. Tutaj przykładem może być Lerades C-MA – alkaliczny preparat zawierający aktywny chlor.

A kwas?

Nie wszystko, co zostaje po produkcji, jest tłuszczem albo białkiem. Z czasem mogą pojawiać się również osady, z którymi trzeba poradzić sobie w inny sposób. Do tego służą preparaty kwaśne, takie jak Leracid 169.

Chemia do przemysłu mleczarskiego – po co aż tyle?

Właśnie dlatego chemia do przemysłu mleczarskiego nie sprowadza się do znalezienia jednego uniwersalnego preparatu. Znaczenie ma to, co jest produkowane, jak wygląda instalacja, jakie zabrudzenia powstają i w jaki sposób prowadzony jest proces mycia. Dopiero wtedy można dobrać odpowiednie środki.